Tanka Tanka

Zoals jullie wel merken ben ik niet echt iemand die dagen lang achter de computer zit te typen om m’n reisblog bij te houden;).. Ik ga toch liever lekker buiten van het mooie weer genieten dan dat ik achter mijn laptop zit. Ik heb dan ook de afgelopen periode veel dingen gedaan en ben druk geweest met het werk bij Tanka Tanka. We gaan een soort van businessplan maken voor de Occupational Therapy om het een doel en richtlijnen te geven. Zo zijn we gaan brainstormen over verschillende producten die we met de patienten zouden kunnen gaan maken en uiteindelijk verkopen. Hierbij zijn we aan het kijken om de typische ‘Tie and Die’(Batikken) stoffen zoals je hier in Afrika veel ziet te gaan maken. En dan daarvan kleding of beddengoed te maken. Daarnaast zie je hier ook veel houtwerk en gaan we proberen met houtbewerking (meubels) iets te doen. Armbandjes en kettingen zie je ook veel terug even als verschillende handwerken. Kort om genoeg ideeën die we in een plan gaan verwerken. Om er een goede OT van te maken.

Ondertussen breng ik mijn tijd door in Tanka Tanka met in de ochtend het werken in de tuin met een aantal patiënten. Daarna is er vaak breakfast of anders gaan we vaak voetballen met een vijftal mensen (Daar het vaak al warm is hebben veel patiënten en staff members geen fut om mee te doen helaas). Tussendoor is er genoeg ruimte om met elkaar te kletsen. Zo is er één patiënte die me vaak volgt, ze is verstandelijk beperkt en vraagt veel aandacht. Toen ze net bij Tanka Tanka kwam zat ze in een psychose en was ze erg paranoïde. Nu gaat het wel beter, ze heeft veel energie en is erg vrolijk. Ze wordt waarschijnlijk niet veel beter dan dat ze nu is en geeft aan graag naar huis te willen, waardoor ze vorige week werd ontslagen en naar huis mocht. Echter na het weekend was ze al weer terug doordat familie aangaf dat het nog niet goed met haar ging. Ik heb de familie niet gezien of gesproken helaas. Maar zoals we bij veel patiënten zien we vaak dat familie niet goed om weet te gaan met de beperkingen/ psychiatrische ziektebeeld van de patiënt, met als gevolg dat ze de patiënt bij Tanka Tanka terug brengen. Er is geen andere opvang dan familie of Tanka Tanka wat het erg moeilijk maakt voor patiënten om te herstellen. Door de familiaire cultuur zijn Gambianen erg gesteld op zijn of haar familie en de relaties zijn daarbij van groot belang. Dit maakt dat veel patiënten bij Tanka Tanka de familie erg mist en hier veel verdriet van heeft. Ik denk dan ook dat menig patiënt het beste zou herstellen in zijn of haar eigen omgeving. Van de andere kant begrijp ik ook dat familie het niet altijd kan opbrengen, zowel financieel als geestelijk kan dit veel van de familie vragen. Kort om mijn besef dat we in Nederland een goed zorgsysteem hebben is wel binnengedrongen. Daarbij realiseer ik me ook dat veel cliënten het prima zouden kunnen doen met bepaalde hulp zoals ik deze in Nederland ken. Echter zijn die mogelijkheden hier gewoon niet waardoor je kan voorstellen dat je in Tanka Tanka dus veel verschillende soorten patiënten ziet. Patiënten krijgen vaak bij binnenkomst direct medicatie geïnjecteerd en zijn daardoor de eerste week erg duf, slaperig en praten amper. Vaak na een week is een gesprekje voeren, voor zover ze Engels spreken enigszins mogelijk. Waarbij een gesprek aangaan met mannen over het algemeen een stuk gemakkelijker gaat dan met de vrouwen. Al moet ik ook zeggen dat er meer mannelijke patiënten zijn dan vrouwelijke.

Daarnaast is het trieste verhaal dat er zo’n te kort aan financiële inkomsten is, dat er zelfs patiënten ontslagen worden door een tekort aan medicatie. Dit maakt het dan ook erg lastig om de juiste activiteiten en dagbesteding op te zetten. Komende week gaan we starten met een inventarisatie maken van wat er is aan materiaal, wat is kapot , wat hebben we nodig en wat hebben we niet meer nodig. Daarbij nog iets wat ik mij niet eerder gerealiseerd had… Veel westerse mensen die spullen doneren geven puzzels, ik denk dat er wel rond de 30 puzzels zijn. Jammer genoeg weten maar erg weinig patiënten wat de bedoeling van een puzzel is. Ze kennen dat hier niet en hebben er nooit mee gespeeld. Ik heb een poging gedaan met enkele patiënten maar ze zagen de lol er echt niet van in en gaven hun voorkeur toch aan het kaartspel ‘crazy 8’(lijkt op pesten). Kort om er liggen zo’n 30 puzzels(als het er niet meer zijn) te verstoffen in de kast. Voordat je dus spullen doneert aan Afrika, laat de puzzels maar voor wat ze zijn, aan materialen als verf, potloden, kaarten, sportspullen, kleding, stoffen, of katoenen garen hebben ze meer;) Maar heeft iemand nog wat geld over of weet iemand nog een sponsor meld het dan alle kleine beetjes zijn van harte welkom. Daarmee kunnen we een start maken met de eerste activiteiten en producten!!

Naast Tanka Tanka, in mijn vrije tijd geniet ik nog steeds erg van het mooie weer, zee strand en de hartelijkheid van de mensen. Overal waar je komt willen mensen je altijd helpen en op sociaal gebied zouden wij Nederlanders nog veel kunnen leren! Hun levens motto is ‘what goes around comes around’ ze zeggen als wij jullie zo behandelen dan zouden jullie dat ook voor mij doen als ik in Nederland kom. Wat maakt dat mee eten en liften hier heel vanzelf sprekend is, je helpt elkaar dat is heel normaal. Ze gaan hier voor mijn gevoel veel meer uit van het goede van de mens in plaats van meteen negatief te oordelen over iemand. Waar ik mezelf nog wel eens op betrap. Als er dan weer iemand is die je naam wil weten en een praatje met je maakt, denk ik toch vaak meteen ’ Wat wil die nou weer’ terwijl hun niet eens wat terug verwachten (uitzonderingen daar gelaten natuurlijk).

Komende week komen mijn ouders voor twee weken op bezoek, wat voor mij ook vakantie betekend! Even lekker genieten!! En even een beetje terug in Nederland, want natuurlijk mis ik (behalve het weer) ook het goed georganiseerde Nederland wel een beetje;)! Liefs xx

ja hier is ie dan eindelijk, eerste verhaal vanuit Gambia,

Domandi Domandi = stap voor stap

Inmiddels zijn we al weer3 weken verderen heb ik veel nieuwe mensen leren kennen en veel nieuwe indrukken opgedaan. Dit alles begon op maandag 18 februari toen we op het vliegveld in Banjul aankwamen. Hier werden wij hartelijk ontvangen door verschillende mensen die betrokken zijn bij het project tussen het Windesheim en het Gambia College. We werden letterlijk en figuurlijk meteen in het diepe gegooid want we gingen na de Gambiaanse lunch (wat hier altijd rond 15uur is bestaande uit rijst, vis en groentes op 1 schaal wat je vervolgens met z'n vieren deelt) het strand (Beachylo Beach) en konden een duik nemen in de zee met mooie hoge golven, een heerlijk begin van een nieuw avontuur.

Terug komend van het strand konden we ons gaan settelen in ons verblijf op het Gambia College. Hiervan had ik toch wat te hoge verwachtingen . Daar onze douche, bestaande uit een badkuip met kapotte doucheslang en wc zonder wc bril die niet door spoelt, er voor mijn doen vies en achterstallig uit zag. Echter is de manier van douchen, het met een flesje koud water over jezelf heen gieten al aardig gewent. Met wat versiering van de andere studente hebben we er een gezellig plekje van gemaakt.

De volgende dag na het ontbijt zijn we naar verschillende markten geweest in Brikama (welke op loop afstand van de College is) en in Serekunda. Hierbij moet je denken aan super veel mensen die onder andere groente en fruit verkopen, een overdekte vismarkt die je al van ver ruikt, en veel kleding kraampjes. Wou je iets kopen dan wordt er voor ons ‘Toubabs'(witte mensen) het dubbele gevraagd dus het is nog even uitzoeken wat ‘normale' prijzen zijn hier. Veel mensen en met name kinderen schreeuwen Toubab naar je als je ze tegen komt, of dit minder zal worden betwijfel ik maar ik hoop het toch wel.

De derde dag was echt het hoogtepunt van de week voor mij. We gingen eerst naar de Crocodile Farm waarbij we langs verschillende mooie 'art shops ' kwamen. De ongeveer 100 krokodillen lagen lekker te chillen in een water poeltje waar ze dagelijks zoveel voedsel kregen dat ze geen mensen zullen eten en je ze aan kon raken (onder begeleiding). Na het über toeristische plekje zijn we door gereden naar de vismarkt in Tanje, een plekje bij het strand waar de vissers komen en gaan met hun zelf gemaakte houten bootjes. Hier werden we hartelijk ontvangen door een visser die inktvissen beet hield om aan ons te laten zien. Hij gaf ons eveneens een tour langs het hele vissers proces, van het boten maken tot aan het vis roken en drogen toe. Gedurende deze tour trof ik tot mijn verbazing een wel hele opmerkelijke visser aan, namelijk één in een Landstede pak (nooit gedacht dat Landstede ook vissers in Gambia sponsorde)!! Na de markt zijn we op eigen houtje, in de overvolle bus (16 mensen in een klein busje) naar het strand gegaan om hier van de drukte te bekomen.

De vierde dag stond in het teken van onze stage plekken. Zo zijn we bij verschillende scholen langs geweest en bij mijn stage plek Tanka Tanka (Tanka betekend voet= stap voor stap). Dit is het enigste Psychiatrische ziekenhuis(gesloten setting) in west Afrika waar ongeveer 60 tot 70 patiënten verblijven, met verschillende psychiatrische problematiek. Het is een mooi en goed onderhouden verblijf wat erg afgelegen is en waar hoge muren omheen staan.

Vrijdag zijn we naar Laminglodge geweest een plekje bij de rivier waar je de Mangrove kan zien. We zijn hier met een bootje over de rivier gevaren waar je even helemaal tot rust kon komen. De zaterdag in Gambia is een relax dag wat natuurlijk op het strand genoten moet worden. We zijn dit keer bij Sangyang geweest, een super mooi rustig wit strand, waar ik zeker vaker terug zal komen. De zondag zijn we naar het toeristische gebied Senegambia geweest waar je westerse restaurantjes kunt vinden(met westerse prijzen natuurlijk.)

Mijn eerstetwee stage wekenzitten er inmiddels ook al op.Na 1 dag met openbaar vervoer(super kleine overvolle busjes, zwetend naast en op elkaar zittend), was mijn grens van wachtenwachten en nog eens wachten wel bereikt.DusNora zou en moest een fiets hebben, ongeduldigen stubbern als ik was heb ik deze dan ook gekocht. En natuurlijk ben ik hiermee inmiddels al 3 keer naar de fietsenmaker geweest.Maarhopelijk vanaf volgende week dat mijn fiets het langer dan 2 dagen vol houdt.Dan besxtaad mijn dagelijkse workout uit 2 en half uur fietsen op een dag;)

Wat betreftstage, Tanka Tanka het Psychiatrische ziekenhuis, dit iseigenlijk niet te vergelijken met Nederland. Veel patiënten liggen in bed of buiten op de grond hun dag door te komen. Het niveau en de kennis is naar mijn mening minimaal en structuur zoals ik die in Nederland gewend benzie ik hier niet terug. Er werken twee therapeuten en de rest zijn verpleegkundigen waaronder een aantal Gambiaanse verpleegkunde studenten(die veel al maar 2 weken komen kijken). Dadbesteding is er eigenlijk niet af en toe worden activiteiten gedaan met cliënten, zoals kaarten, schilderen, tekenen maar hier zit geen duidelijk doel achter. Ik zou graag iets willen achter laten na 4 maanden zodat als ik weg ben er toch nog iets mee gedaan wordt. Hiervoor heb ik met diverse mensen gesproken en ben ik nu aan het bekijken of we de gemaakte spullen gedurende de dagbesteding niet zouden kunnen gaan verkopen op een één of andere manier zodat dagbesteding een doel krijgt en patiënten waardering krijgen voor hun gemaakte werken. Maar dit alles is nog in brainstormfase, dus heeft iemand ideeën laat het me weten!! Er zal daarbij ook gedacht moeten worden aan fondsen of sponsorgeld waarmee materiaal etc gekocht kan worden. Hier is helaasamper geld voor op dit moment. Kort om veel ideeën, enthousiasme en motivatie om er wat moois van te maken waar men ook echt wat aan zal hebben en zonder mij kunnen voortzetten.

Tot zo ver even een berichtje, ik hoop binnenkort een dongel te hebben zodat internetten makkelijker zal worden. (Smsjes komen niet altijd aan, waar dit aan ligt geen idee.)

Liefs en zonnestraaltjes, Saffie Jallow (mijn gambiaanse naam)

Voorbereiding

Hallo geintresseerde!
Jaaaa ik zal er ook maar aan moeten geloven, een reisblog! Hier is het dan
een eerste verhaaltje, even kort hoe en wat. Nog 10 dagen te gaan en dan zit ik bijna in het zonnige Gambia. Samen met 10 andere studenten van andere opleidingen verblijven we 4 maanden in Gambia. Ik zal daar verblijven op het Gambia college in Brikama en zal stage gaan lopen bij het psychiatrische ziekenhuis Tanka Tanka gelegen bij Sukuta. We komen op 18 Februari, bevrijdingsdag in Gambia, rond 13.30uur aan op het vliegveld in Banjul. En zullen terug zijn op zaterdag 8 juni 's ochtends.

Nu de laatste voorbereidingen, feestjes, etentjes en gezellige avondjes! Genieten van de laatste dagen hier! Volgende keer een iets langer verhaaltje en hopelijk met veel foto's van daar!

Xx Nora the explorer:)