Zoals jullie wel merken ben ik niet echt iemand die dagen lang achter de computer zit te typen om m’n reisblog bij te houden;).. Ik ga toch liever lekker buiten van het mooie weer genieten dan dat ik achter mijn laptop zit. Ik heb dan ook de afgelopen periode veel dingen gedaan en ben druk geweest met het werk bij Tanka Tanka. We gaan een soort van businessplan maken voor de Occupational Therapy om het een doel en richtlijnen te geven. Zo zijn we gaan brainstormen over verschillende producten die we met de patienten zouden kunnen gaan maken en uiteindelijk verkopen. Hierbij zijn we aan het kijken om de typische ‘Tie and Die’(Batikken) stoffen zoals je hier in Afrika veel ziet te gaan maken. En dan daarvan kleding of beddengoed te maken. Daarnaast zie je hier ook veel houtwerk en gaan we proberen met houtbewerking (meubels) iets te doen. Armbandjes en kettingen zie je ook veel terug even als verschillende handwerken. Kort om genoeg ideeën die we in een plan gaan verwerken. Om er een goede OT van te maken.

Ondertussen breng ik mijn tijd door in Tanka Tanka met in de ochtend het werken in de tuin met een aantal patiënten. Daarna is er vaak breakfast of anders gaan we vaak voetballen met een vijftal mensen (Daar het vaak al warm is hebben veel patiënten en staff members geen fut om mee te doen helaas). Tussendoor is er genoeg ruimte om met elkaar te kletsen. Zo is er één patiënte die me vaak volgt, ze is verstandelijk beperkt en vraagt veel aandacht. Toen ze net bij Tanka Tanka kwam zat ze in een psychose en was ze erg paranoïde. Nu gaat het wel beter, ze heeft veel energie en is erg vrolijk. Ze wordt waarschijnlijk niet veel beter dan dat ze nu is en geeft aan graag naar huis te willen, waardoor ze vorige week werd ontslagen en naar huis mocht. Echter na het weekend was ze al weer terug doordat familie aangaf dat het nog niet goed met haar ging. Ik heb de familie niet gezien of gesproken helaas. Maar zoals we bij veel patiënten zien we vaak dat familie niet goed om weet te gaan met de beperkingen/ psychiatrische ziektebeeld van de patiënt, met als gevolg dat ze de patiënt bij Tanka Tanka terug brengen. Er is geen andere opvang dan familie of Tanka Tanka wat het erg moeilijk maakt voor patiënten om te herstellen. Door de familiaire cultuur zijn Gambianen erg gesteld op zijn of haar familie en de relaties zijn daarbij van groot belang. Dit maakt dat veel patiënten bij Tanka Tanka de familie erg mist en hier veel verdriet van heeft. Ik denk dan ook dat menig patiënt het beste zou herstellen in zijn of haar eigen omgeving. Van de andere kant begrijp ik ook dat familie het niet altijd kan opbrengen, zowel financieel als geestelijk kan dit veel van de familie vragen. Kort om mijn besef dat we in Nederland een goed zorgsysteem hebben is wel binnengedrongen. Daarbij realiseer ik me ook dat veel cliënten het prima zouden kunnen doen met bepaalde hulp zoals ik deze in Nederland ken. Echter zijn die mogelijkheden hier gewoon niet waardoor je kan voorstellen dat je in Tanka Tanka dus veel verschillende soorten patiënten ziet. Patiënten krijgen vaak bij binnenkomst direct medicatie geïnjecteerd en zijn daardoor de eerste week erg duf, slaperig en praten amper. Vaak na een week is een gesprekje voeren, voor zover ze Engels spreken enigszins mogelijk. Waarbij een gesprek aangaan met mannen over het algemeen een stuk gemakkelijker gaat dan met de vrouwen. Al moet ik ook zeggen dat er meer mannelijke patiënten zijn dan vrouwelijke.

Daarnaast is het trieste verhaal dat er zo’n te kort aan financiële inkomsten is, dat er zelfs patiënten ontslagen worden door een tekort aan medicatie. Dit maakt het dan ook erg lastig om de juiste activiteiten en dagbesteding op te zetten. Komende week gaan we starten met een inventarisatie maken van wat er is aan materiaal, wat is kapot , wat hebben we nodig en wat hebben we niet meer nodig. Daarbij nog iets wat ik mij niet eerder gerealiseerd had… Veel westerse mensen die spullen doneren geven puzzels, ik denk dat er wel rond de 30 puzzels zijn. Jammer genoeg weten maar erg weinig patiënten wat de bedoeling van een puzzel is. Ze kennen dat hier niet en hebben er nooit mee gespeeld. Ik heb een poging gedaan met enkele patiënten maar ze zagen de lol er echt niet van in en gaven hun voorkeur toch aan het kaartspel ‘crazy 8’(lijkt op pesten). Kort om er liggen zo’n 30 puzzels(als het er niet meer zijn) te verstoffen in de kast. Voordat je dus spullen doneert aan Afrika, laat de puzzels maar voor wat ze zijn, aan materialen als verf, potloden, kaarten, sportspullen, kleding, stoffen, of katoenen garen hebben ze meer;) Maar heeft iemand nog wat geld over of weet iemand nog een sponsor meld het dan alle kleine beetjes zijn van harte welkom. Daarmee kunnen we een start maken met de eerste activiteiten en producten!!

Naast Tanka Tanka, in mijn vrije tijd geniet ik nog steeds erg van het mooie weer, zee strand en de hartelijkheid van de mensen. Overal waar je komt willen mensen je altijd helpen en op sociaal gebied zouden wij Nederlanders nog veel kunnen leren! Hun levens motto is ‘what goes around comes around’ ze zeggen als wij jullie zo behandelen dan zouden jullie dat ook voor mij doen als ik in Nederland kom. Wat maakt dat mee eten en liften hier heel vanzelf sprekend is, je helpt elkaar dat is heel normaal. Ze gaan hier voor mijn gevoel veel meer uit van het goede van de mens in plaats van meteen negatief te oordelen over iemand. Waar ik mezelf nog wel eens op betrap. Als er dan weer iemand is die je naam wil weten en een praatje met je maakt, denk ik toch vaak meteen ’ Wat wil die nou weer’ terwijl hun niet eens wat terug verwachten (uitzonderingen daar gelaten natuurlijk).

Komende week komen mijn ouders voor twee weken op bezoek, wat voor mij ook vakantie betekend! Even lekker genieten!! En even een beetje terug in Nederland, want natuurlijk mis ik (behalve het weer) ook het goed georganiseerde Nederland wel een beetje;)! Liefs xx